An Impossible Sound

An Impossible Sound vormde het derde deel van Rory Pilgrims project pink & green, waarin hij toewerkt naar zijn eerste speelfilm. In de Vleeshal presenteerde deze solotentoonstelling een immersieve ruimte waarin Pilgrim de keuzes centraal stelde waarmee jongeren die in regionale gebieden opgroeien worden geconfronteerd.

Het project pink & green speelt zich af op het Isle of Portland, een klein eiland aan de zuidkust van Engeland dat via Chesil Beach met de kust van Dorset verbonden is. Op Portland wordt al eeuwenlang kalksteen gewonnen, wat een grote invloed heeft gehad op het leven op het eiland. Kalksteen uit Portland werd gebruikt voor de bouw van een aantal belangrijke Britse monumenten, waaronder de Tower of London. Tegelijkertijd heeft deze winning haar sporen nagelaten in het landschap; zij heeft het milieu belast en hing nauw samen met de ontwikkeling van gevangenisinfrastructuren op het eiland. In 1848 werden gevangenen naar Portland gebracht om een havenpier van 2,84 mijl aan te leggen, waarna hun arbeid ook werd ingezet bij de ontginning van de eerste steengroeven. Tegenwoordig bevinden zich twee grote gevangenissen op het eiland, waaronder HMP/YOI Portland. Portland was bovendien de voormalige locatie van de gevangenisboot HMP Weare.

Rory Pilgrim werkte gedurende meerdere jaren nauw samen met bewoners van het eiland, waaronder jongeren die op Portland wonen en gedetineerden van HMP/YOI Portland. In het project onderzocht hij hoe hun individuele levens worden gevormd door het rechtssysteem, de fysieke omgeving en bestaande sociale structuren. Samen met Elizabeth Graham ontwikkelde Pilgrim een werkwijze waarin samenwerking met bewoners centraal stond. Zij werden niet louter gerepresenteerd als onderwerp van het werk, maar leverden een actieve bijdrage aan de ontwikkeling ervan. Via workshops, schrijfsessies, gezamenlijke muziekpraktijken en een voortdurende dialoog ontvouwde het project zich geleidelijk, waardoor relaties en vertrouwen zich in de loop van de tijd konden verdiepen.

Binnen de context van institutionele beperkingen en ongelijke machtsverhoudingen ontwikkelde Pilgrim specifieke werkvormen die samenwerking met lokale bewoners mogelijk maakten. Samen met jongeren, docenten, ondersteunend personeel en lokale organisaties creëerde hij een proces waarin luisteren, toestemming en gedeeld auteurschap centraal stonden. Daarnaast vormden reflectie en collectieve uitwisseling een integraal onderdeel van het artistieke proces. Bewoners ontwikkelden hun eigen verhalen, songteksten en klanken, die de basis vormden van het project. Op deze manier werd het creatieve proces onlosmakelijk verbonden met de sociale omstandigheden waarin deelnemers zich bevonden, waarbij zorg en samenwerking zowel thema als methode waren.

De soundtrack van Pilgrims aankomende film pink & green vormde het uitgangspunt voor An Impossible Sound. De titel verwees naar de muzikale loop: een moment waarop een schadelijke cyclus mogelijk kan worden doorbroken en ruimte ontstaat voor vernieuwing en transformatie. Bijzondere aandacht ging uit naar tieners die opgroeien op het eiland en zichzelf de vraag stellen wat het betekent om te blijven of te vertrekken. In het midden van de tentoonstellingsruimte stonden twee geparkeerde auto's tegenover elkaar met de deuren open. Uit elke auto klonk muziek die bezoekers meenam in de wereld van de protagonisten van de film, Chloe Peplow en Ellia Webb. In de composities weerklonken hun persoonlijke verhalen, evenals de ‘stem’ van het eiland, belichaamd door zangeres Robyn Haddon. De muzikale installatie in de Vleeshal functioneerde zowel als playlist voor een roadtrip als een hedendaagse vesper: een gedeeld, reflectief ritueel. Met tekeningen, videofragmenten en polaroidfoto’s nodigde de tentoonstelling bezoekers uit om Portland te ervaren als een microkosmos van de wereld en stil te staan bij de kwetsbare momenten waarop verandering kan beginnen.