Blown Out, in De Kabinetten van de Vleeshal, was een solopresentatie van foto- en videowerken van de Zweedse kunstenaar Maria Friberg (Malmö, 1966): haar eerste expositie in Nederland.
. . .
tentoonstellingsarchief
Het werk van de jonge Amerikaanse kunstenaar Sean Snyder (woont en werkt in Duitsland) belicht het Modernisme en zijn nalatenschap. Speciaal voor De Vleeshal maakte hij zijn Fast Food/Orientation. In Fast Food/Orientation volgde Snyder de sporen van fast-foodrestaurants.
. . .
Foto('s): Leo van Kampen
Schildersverdriet was een tentoonstelling van foto’s gemaakt door drie schilders: Piet Dieleman, Erik van Lieshout en Luc Tuymans. Hun foto’s werden getoond in De Kabinetten van De Vleeshal.
. . .
Foto('s): Leo van Kampen
Het project Buenas Dias TIME was een mondiale diamarathon waarbij kunstenaars over de hele wereld 24 uur lang elk uur een dia maakten. Het resultaat werd in De Vleeshal getoond. Buenas Dias TIME was een project van P.A.R.K. 4DTV.
. . .
Landschappen was een presentatie landschapsfoto’s van Elger Esser, Jan Koster en Gerco de Ruijter. Hoe verschillend hun werk ook is, alle drie de fotografen voelen zich schatplichtig aan de landschapsschilderkunst van de 17de eeuw.
. . .
Foto('s): Kees Brandenburg
In het jaar dat Marinus Boezem 65 jaar geworden is, zijn er in Nederland gelijktijdig drie tentoonstellingen van zijn werk te zien. In het Kröller Müller Museum is een overzicht van het vroege werk te zien (1960-1975); de Paviljoens van Almere tonen het aan het landschap gerelateerde werk; en voor De Vleeshal in Middelburg heeft Boezem een nieuw werk gemaakt dat talloze verwijzingen bevat naar zowel het vroege als het landschappelijke werk.
. . .
Foto('s): Leo van Kampen
Met werk van: Liza May Post, Aernout Mik, Mascha de Vries, Thom Puckey, Harm Hajonides, Berend Strik en Jans Muskee.
Holland Kindergarten Japan Bondage was een groepstentoonstelling met de metaforische structuur van een psychotherapeutische speeltuin.
. . .
Van 21 maart tot 2 mei 1999 zal in De Kabinetten van de Vleeshal in Middelburg een selectie unieke medisch/historische foto’s te zien zijn, afkomstig uit de collectie van het Utrechts Universiteitsmuseum, en het werk dat fotograaf/beeldend kunstenaar Paul Kooiker, winnaar van de Prix de Rome Fotografie 1996, in opdracht van Stichting Basalt, samenstellers Frido Troost en Willem van Zoetendaal, maakte.
“Utrechtse Krop” is een tentoonstelling over de verleiding van het lichamelijk ongemak en een reflectie op de kwetsbaarheid van het fysieke bestaan. Utrechtse Krop is ook de naam van een aandoening veroorzaakt door het toentertijd nieuwe waterleidingnet in Utrecht (gebrek aan jodium in het drinkwater bracht een vergrote schildklier met zich mee).
. . .
Foto('s): Kees Brandenburg
De eerste expositie in de nieuwe Kabinetten van De Vleeshal was een groepstentoonstelling met werk van Guido Lippens, Jaap Kroneman en Sophie Tottie.
. . .
De presentatie van het omvangrijke werk Nightprowler in de Vleeshal is de eerste solo tentoonstelling van Tobias Rehberger in Nederland. Wel was eerder van deze jonge Duitse kunstenaar in de groepstentoonstelling The Spiral Village (Bonnefantenmuseum 1997) de installatie te zien die ook op de Biënnale van Berlijn getoond werd (1998): portretten in de vorm van vazen met bloemen.
. . .
De grond van Nederland trilt onder het geweld van de spade. Grote infrastructurele werken, zoals de versnelde aanleg van wegen en spoorlijnen, en de uitbreiding van steden en dorpen met Vinex-locaties veranderen het vertrouwde aanzicht. Achter tekentafels en in vergaderkamers worden in hoog tempo plannen ontwikkeld om stad en land klaar te maken voor de nieuwe eeuw. Er is bijna geen zichzelf respecterend dorp of stad meer dat niet een ambitieus plan voor de toekomst heeft liggen.
Het idee de toekomst met ontwerpen en blauwdrukken te beheersen en richting te geven, geeft plotseling een nieuw elan aan het chaotische en onbeheersbare heden.
. . .
De kunstenaar Uri Tzaig (1965) geldt internationaal als een van de interessantste jonge kunstenaars uit Israël. Zo nam hij o.a. deel aan de spraakmakende tentoonstelling This is the show (Gent 1995), vertegenwoordigde hij in 1995 Israël op de Biënnale van Venetië, was hij in 1996 een van de deelnemers aan Manifesta 1 (Rotterdam) en was zijn werk te zien op Documenta X (1997).
. . .
In een verrassende combinatie-tentoonstelling presenteert de Vleeshal nieuw werk van Atelier van Lieshout (Rotterdam) en Fransje Killaars (Amsterdam). Onder de titel LAY DOWN brengen zij werken samen die erom vragen gebruikt te worden. Deze praktische gebruiksmogelijkheid van het kunstwerk is voor het werk van beide kun-stenaars essentieel. Zowel de Mobile Homes van Atelier van Lieshout als het werk Non-Stop van Fransje Killaars zijn daar voorbeelden van.
. . .
Foto('s): 1-4:Leo van Kampen, 8-10 Nedko Solakov
Nedko Solakov is internationaal gezien een van de belangrijkste kunstenaars uit Bulgarije. Diverse malen vertegenwoordigde hij zijn land op internationale tentoon-stellingen en biënnales. Tijdens Manifesta 1 (Rotterdam 1996) was zijn werk voor het eerst werk in Nederland te zien. In het Natuur-Historisch museum toonde hij zijn installatie This is me, too… Foto’s, teksten en video’s voerden de bezoeker mee de wondere wereld van Nedko Solakov in. Zo verhaalde een tekst van zijn ervaringen als sneeuwvlok en toonden foto’s hem in een donzen wit pak.
. . .
Van zowel de Hongaarse kunstenaar Róza El-Hassan als de Bulgaarse kunstenaar Nedko Solakov heeft de Vleeshal vorig jaar een werk voor haar collectie aangekocht. In het vervolg daarvan organiseert de Vleeshal nu achter elkaar met beide kunstenaars een tentoonstelling. Eerst met Róza El-Hassan, vervolgens met Nedko Solakov (17/5 t/m 21/6). Beide kunstenaars hebben er voor gekozen een speciaal werk voor hun tentoonstelling in de Vleeshal te maken.
. . .
Foto('s): Leo van Kampen
Mat Collishaw (1966) is een van de bekende hedendaagse Engelse kunstenaars. Werk van hem is regelmatig te zien in overzichten van jonge Engelse kunst. Zoals in Live/Life (Parijs 1996), London Live (Wolfsburg 1997) en Sensation (London 1997). En ook in Nederland is hij vaker te zien geweest in grote tentoonstellingen (o.a. Wild Walls Stedelijk Museum Amsterdam 1996; Manifesta Rotterdam 1996).
. . .
Foto('s): Leo van Kampen
Een opvallende bijdrage aan de Wild Walls tentoonstelling (het Stedelijk Museum Amsterdam 1995) was die van Lara Schnitger. In een van de zalen strekte een sculptuur van schuimrubber zich hoog door de ruimte, gespannnen aan draden en tentakels. Het riep beelden op van vaag gekende organismen of prehistorische wezens. Verrassend was de spanning tussen de materialen waar het beeld van gemaakt was en zijn positie in de lucht. Alsof iets vederlichts tegelijk topzwaar kon zijn.
. . .
Dora Garcia (Valladolid, 1965) heeft voor de Vleeshal het geluidswerk Lifetime Soundtrack gemaakt. Deze uit negen delen bestaande compositie heeft een scenisch-filmisch karakter waar de toeschouwer de hoofdpersoon in is. Door de hal en daarmee de muziek binnen te gaan wordt de bezoeker het beeld in het werk; en in het werk maakt hij zijn eigen beelden.
. . .
Foto('s): 1-3 Leo van Kampen, 4-15 Bas CZerwinski
De Verborgen Stad was een project rond de achterommetjes van Middelburg. Dit project beoogde de keerzijde van de stad in volle omvang zichtbaar te maken.
. . .
Onder de titel Splendid Isolation wordt in de Vleeshal een selectie getoond van de documentaire foto’s die Wim Riemens (1933-1995) in de jaren ‘70 en ‘80 maakte. Het betreft hier uitsluitend foto’s van artistieke evenementen en tentoonstellingen die onder de noemer Jeugd en Muziek en Festival Nieuwe Muziek, Forum en de Vleeshal georganiseerd werden.
Dat deze evenementen in Middelburg plaatsvonden is natuurlijk in de eerste plaats te danken aan de gedrevenheid en het doorzettingsvermogen van de initiatiefnemers. Daarnaast speelden de ligging en het karakter van de stad een belangrijke rol: een stad met een rijk cultureel verleden, geborgen in de rust en het isolement van de eilanden. Dat droeg ongetwijfeld bij aan het bijzondere, informele en tegelijk hoogwaardige van de gebeurtenissen en gaf die tegelijk een extra schittering en glans.
. . .
Met zijn video-werk Memento Mori, speciaal gemaakt voor de Vleeshal (en geselecteerd voor de Biënnale van Johannesburg), beweegt Kendell Geers zich op de grens van schilder- en videokunst. Als hedendaagse fresco-schilderingen welven de door beams geprojecteerde filmbeelden zich over de plafonds ne muren van de Vleeshal; deze beelden bewegen zich echter niet in de narratieve sequentie van het filmverhaal maar trillen in het bevroren moment van de “still”. De trillingen zijn niet constant maar veranderen in onvoorspelbare ritmes waardoor het beeld in een parallelle beweging verloopt van abstract naar figuratief. Soms is het louter kleur, dan weer structuur en dan weer vloeit dat samen tot een voorstelling. Memento Mori, waarin onze moderne houding tot de dood wordt belicht.
. . .
Met Nieuw Werk creëerde Maria Roosen als het ware een driedimensionale aquarel in De Vleeshal – een aquarel waarin elementen zo uiteenlopend als balen stro, stuivende donsveren, glazen ogen en alledaagse objecten als een Hema-worst en een afwasteiltje met inhoud waren verwerkt.
. . .
Twee-dimensionaal werk in de Vleeshal is haast ondenkbaar: de wanden missen elke strakheid en zuiverheid. Nissen, eiken deuren en boogramen bepalen de structuur. Twee-dimensionaal werk dat daar zonder meer tussen geplaatst is, verliest zich in de grilligheid van de gotische ruimte.
. . .
Foto('s): Leo van Kampen
Een belangrijk onderdeel van het beleid van de Vleeshal is het tonen van kunstenaars die trachten het (maatschappelijk) isolement van de kunst te doorbreken. Hoe verschillend de wegen die de kunstenaars daarbij inslaan, ook mogen zijn gemeenschappelijk is hun streven de kunst op een andere manier aanwezig te laten zijn of de kunst op een andere wijze door het publiek te laten beleven. De klassieke museale manier van presenteren die al bijna een vorm van “bijzetten” in de vitrine van de tijd kan zijn, wordt door hen afgewezen ten gunste van het idee dat de tijd zelf in het werk moet blijven. Waardoor het werk niet verstart en het de mogelijkheid tot participatie, verandering en zelfs verdwijning biedt. Zo werkte Suchan Kinoshita tijdens en na de tentoonstelling in de Vleeshal aan haar Staubstelle door, veranderde (vormde) het publiek het spaghetti-werk van Job Koelewijn, nodigde Honore δ‘o de mensen uit om het werk tijdens en na de opening af te maken en verlangde Fabrice Hybert een actieve omgang met zijn producten.
. . .
Foto('s): Leo van Kampen
Fabrice Hybert, een van de bekendste jonge Franse kunstenaars, is een soort duizendpoot die werk in talloze geledingen maakt. Een stroom van tekeningen, beelden, schilderijen, die vaak weer met elkaar vermengd zijn en onlosmakelijk in elkaar overlopen. Daarin zijn speelsheid, inventiviteit, humor en openheid terugkerende elementen; zijn werk is het voortdurende streven kunst en leven in elkaar over te laten vloeien.
. . .
